Get Adobe Flash player

Visitors Counter

1600189
Today
This Month
83
832

คุณพูดถูก

 

บ็อบ ลอเรนท์ : เขียน

วชิราวรรณ วรรณละเอียด : แปล/เรียบเรียง

 

อย่ท้อใจ พี่น้องที่รัก เราสามารถเรียนรู้วิธีที่จะหยุดการดำเนินชีวิตระหว่างสองโลกนี้ด้วยกันได้” ศิษยาภิบาลของคริสตจักรที่ถนนฮาถงพูดขึ้น “เรารับใช้ผู้หนึ่งซึ่งได้ ‘ชนะโลก’ และดังนั้นเราจึงเป็น ‘ผู้ชนะ’ ด้วยเหมือนกัน ข้าพเจ้าอยากให้พวกท่านแต่ละคนพิจารณาสองสิ่งนี้ก่อนที่เราจะมาพบกันอีกครั้ง นั่นคือ ณ แห่งใดที่ชีวิตของท่านตัดกับโลกอย่างใกล้ชิดเกินไป และท่านเต็มใจหรือไม่ที่จะออกจากโลก เอาล่ะ ตอนนี้ขอให้เราร่วมใจกันอธิษฐาน”

หลังจากอธิษฐานเสร็จ วอท์ชแมนก็นำที่ประชุมร้องเพลงจากหนังสือเพลงของลิทเติล ฟล็อค และผู้คนจำนวนหนึ่งก็แยกย้ายกันออกไป แต่ส่วนใหญ่ยังคงอยู่เพื่อร่วมรับประทานอาหารที่นำเข้ามาเลี้ยงแขก

ที่โต๊ะอาหาร คนท้องถิ่นหลายคนได้หัวเราะขบขันคณะผู้มาเยือน เมื่อพวกเขาสังเกตุเห็นความคล่องแคล่วในการใช้ตะเกียบของพวกเขาซึ่งต้องได้รับการปรับปรุง แม้กระนั้น ก็ยังมีสะพานซึ่งถูกสร้างขึ้นระหว่างสองวัฒนธรรมที่แตกต่างกันมาก และวอท์ชแมนก็ตระหนักถึงความสำคัญของโอกาสนี้ เมื่อพวกเขารับประทานอาหารเสร็จแล้ว เขาก็ลุกขึ้นยืนและพูดว่า

 

ความแตกต่างของเราเห็นได้ชัดและมีมากมาย เราพึ่งไม้สองอันในการรับประทานอาหาร แต่ท่านสิ้นหวังถ้าไม่มีมีดกับส้อม

 

เสียงหัวเราะหยอกเย้าก็กระเพื่อมอยู่ในหมู่ผู้ฟัง

 

พวกท่านผิวขาว แต่สีผิวของพวกเราเข้มกว่า

 

แล้วก็มีเสียงหัวเราะขนาดเดียวกับครั้งก่อนตามมา

 

พวกท่านเตี้ย พวกเราตัวสูงกว่าเยอะ

 

พอถึงตอนนี้ คนกลุ่มนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เพราะว่าผู้มาเยือนสูงกว่าเจ้าภาพเกือบทุกคนยกเว้นวอท์ชแมน ผู้ซึ่งสูงกว่าแขกทุกคน

เขาหยุดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดต่อ

 

แต่มีสิ่งหนึ่งที่พวกเรามีเหมือนพวกท่าน

 

และดวงตาของเขาก็อ่อนโยนลงด้วยความถ่อมใจ

 

เราทุกคนเป็นคนบาปผู้ซึ่งต้องการพระผู้ไถ่ในองค์พระเยซูคริสต์ ให้เรามาพูดถึงความรักของเราที่มีต่อพระองค์กันเถอะ

 

ถึงตอนนี้ สมาชิกหลายคนของฝูงแกะกลุ่มนี้พร้อมทั้งคณะผู้แทนต่างชาติก็เข้าไปอยู่ในช่วงเวลาแห่งการเป็นพยานอย่างที่เกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ ด้วยการเล่าเรื่องที่พระบุตรของพระเจ้าได้ทรงกระทำสิ่งใดในชีวิตของพวกเขา ความชื่นชมยินดีร่วมกันที่พวกเขาประสบจากคำสารภาพของอีกฝ่ายหนึ่งในวันนั้นจับต้องได้ ต่อมาเมื่อคนทั้งที่ประชุมได้กลับไปบ้านแล้ว วอท์ชแมนก็ถูกห้อมล้อมด้วยคณะผู้แทนที่เริ่มถามคำถามเขามากมายไม่หยุด ดับลิว. เจ. เฮ้าส์จากออสเตรเลียเป็นคนแรกที่พูดขึ้น “ศิษยาภิบาลนีครับ ข้อความจากพระคำของพระเจ้าที่คุณเทศน์ให้เราฟังนั้นเร้าใจ แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าคุณยังเทศน์ไม่เสร็จตอนที่คุณจบคำเทศนา ที่ผมพูดนี่ถูกไหมครับ” เขาถาม

คุณพูดถูก” วอท์ชแมนตอบพลางยิ้มให้แก่ผู้มาเยือนท่านนั้น “และก็พูดผิดครับ” มิสเตอร์เฮ้าส์ทำหน้าสับสน วอท์ชแมนขำที่เห็นแขกท่านนั้นทำท่างง เขาจึงหยุดคิดและพูดขึ้นว่า

คุณพูดถูกเพราะไม่เคยมีใครเทศนาพระคำของพระเจ้าเสร็จหรอกครับ ความจริงแล้ว แม้ตอนนี้พระคำนั้นก็ติดตามมิตรสหายผมไปยังบ้านของเขา และกำลังทำงานอยู่ในจิตใจเขา แต่คุณผิดเมื่อคุณรู้สึกว่าคำเทศนาของผมยังไม่สมบูรณ์ ตรงกันข้ามเลยครับ ผมอาจพูดมากกว่าที่ควรจะพูดเสียอีก”

 

-----------------------------