Get Adobe Flash player

Visitors Counter

1592716
Today
This Month
54
1933

เดย์วัน #5

โดย ป.ปัญญาชน



 สังเกตุดูตัวเองอยู่บ่อยๆว่า อะไรที่เราช่วยตัวเองได้ หมายถึงไม่ต้องไปพึงพาลูกหลานตลอดเวลาหรือพยายาม เช่นเวลาเดิน ถ้าหากเดินไม่สะดวกก็ใช้ ไม้เท้าช่วยยันหรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า สามขานั่นแหละ ไม่ต้องไปอายใคร เพราะอายไม่อายมีตัวเราเองที่ช่วยได้นอกนั้นได้แต่มอง แค่นั้นเอง


อีกเรื่อง ความจำมันสั้นจริงๆสั้นจู๋เลย บางครั้งเข้าไปทักคนใหม่หรือคนที่เคยรู้จัก ต้องบอกเขาก่อนว่า "ถ้าคุณไม่ว่า ผมอาจจะถามชื่อคุณอีกเพราะผมมันขี้ืืมลืม เราก็เอากระดาษจดไว้ หากเจอหน้าอีกทีก็เรียชื่่อเขาถูก ไม่ต้องไปอายใครทั้งนั้น เพราะความจริงมันเป็นอย่างนั้นนิครับ ช่วยไม่ได้...

ตามปกติผมชอบไปพูดคุยกับผู้สูงอายุตามบ้านคนไทยทั่วไปในเมืองลอสแองเจลิส เพราะอยากรู้ว่า พวกท่านเหล่านี้อยู่ดีกินกร่อยหรือเปล่า แฮ่ม


ลูกกลานที่มาอยู่ประเทศเมริกาส่วนมากก็เป็นรุ่นที่สองในขณะนี้ดังนั้นจึงคิดถึงแม่ที่อยู่เมืองไทย ด้วยเหตุผลหลายประการด้วยกัน คือ อยู่บ้านเราพี่ๆน้องๆของเราต่างก็ต้องออกไปทำงานและมีครอบครัวของตัวเองต้องดูแล เงินทองก็มีน้อย หากเกิดเเจ็บป่วยขึ้นมาต้องควักกระเป๋าเยอะหน่อย ด้วยเหตุนี้จึงพยายามนำแม่มาอยู่ด้วยเพื่อช่วยดูแลบ้าน ช่วยเลี้ยงหลานบ้าง ความจริงมันก็ประหยัดไปเยอะ แถมคุณแม่ก็ได้เงินประกันสังคมอีกด้วย บางรายได้เกือบพันต่อเดือน สามารถบนไปกลับไปเที่ยวที่บ้านเราได้สบายๆ

แต่อย่ามองแค่มุมเดียวครับ ในฐานะนักข่าวผมชอบไปแอบสัมภาษณ์คนสูงอายุถึงบ้านหรือชุมชนของผู้สูงอายุบ่อยๆ พบว่า ท่านไม่ได้สบายเลยที่ต้องมาอยู่ที่นี้ จริงอยู่ถึงจะมีเงินใช้ทุกเดืิอนไม่เดือดร้อน แต่เชื่อไหม คุณยายท่านหนึ่งพูดด้วยน้ำตาอาบหน้าว่า"อยู่ที่นี่แม้แต่ข้างบ้านก็ไม่สามารถคุยกันได้ เพราะพวกนี้มันไม่เคยเรียนภาษาไทยเราก็ไม่เคยเรียนภาษาอังกฤษ ยิ่งอยู่บ้านคนเดียวเหมือนติดคุก เพราะอยู่ที่มะกาไปไหนมาไหนต้องขับรถ หากไม่มีรถเหมือนไม่มีขา เจ้าลูกๆมันก็ต้องไปทำงานไปธุระของมัน คิดดูอยู่แบบนี้ทุกวันๆประสาทกินไหม...

เรื่องที่ประหลาดใจมากคือทำไมเกือบ 90 เปอร์เซ็นต์ ต้องการกลับไปหรือไปตายที่บ้านเกิด..เรื่องนี้ผมก็คิดไม่ออก เพราะตัวเองบางครั้งก็แอบคิดเหมือนกัน....ทั้งๆที่เปลี่ยนสัญชาติไปเป็นอเมริกันแล้ว แต่..ยังคิดถึงบ้านเกิด อยากกลับไปตายที่บ้านเกิด


ทุ่งนาแดนนี้ข้าเคยไถทำ....แต่วๆๆๆๆๆ ฮ่า ฮ่า