Get Adobe Flash player

Visitors Counter

1592738
Today
This Month
76
1955

เดย์วัน #3

โดย ปีเตอร์

 

เมื่อก่อนมักต่อว่าผู้หลักผู้ใหญ่ว่าชอบลืมโน้นลืมนี่เป็นประจำจนรู้สึกรำคาญมาก แต่มาระยะหลังป่วยนี้เพิ่งรู้ว่า การหลงลืมเป็นกับผู้สูงอายุเสมอ ดีแต่ว่าผมฝึกฝนเล่นกับสมองก่อนหน้านี้มาแล้วประมาปีหรือสองปี คือ เก็บของที่ใช้ประจำในตำแหน่งเดียวตลอด เช่น กุญแจบ้าน กุญแจรถ แม้แต่การเปิดปิดแก๊สหุงต้มในครัว จนก่อนออกจากบ้านต้องกลับไปดูให้แน่นอนก่อนว่าปิดแล้ว

ที่บ้านผมนี่เป็นประจำเลยครับ แม่บ้านลืมปิดแก๊ส หม้อไหไหม้เป็นประจำ จนเรารู้สึกกลัวๆเหมือนกัน หาก้ผลอเข้าสักวันวันบ้านคงไม่เหลือ จนต้องไปซื้อที่ดับเพลิงมาแขวนไว้ในห้องครัว กันเหนียว ยัง ยังครับ ยังไม่พอเอากล้องมาติดไว้รอบบ้านแลห้องครัวด้วย เราจะต้องคอยเปิดดูที่โทร.มือถือ

มีพ่อของเพื่อนรายหนึ่งท่านก็มักขี้ลืมเป็นประจำ รายนี้หนักหน่อย แต่ก็ชอบนักรถเมล์รอบเมืองเที่ยวสบายใจเฉิบ วันหนึ่งท่านโทรมาหาลูก "มารับหน่อยได้ไหม พ่อหลงอีกแล้ว
"พ่อไปนักรถแมล์เที่ยวไม่ใช่เหรอ? ".ใช่ "แล้วตอนนี้พ่ออยู่ไหนจะได้ไปรับถูก "พ่่อก็ไม่รู้เหมือนกัน????"ทำไมล่ะ "กูอ่านหนังสือภาษาอ.ไม่ออก!!! ครับๆๆๆๆๆ สุดท้าย "พ่อยื่นโทรให้คนใกล้ๆคนไหนก็ได้ เขาจะได้ช่วยดูป้ายถนน..

.เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงครับขอให้ทุกท่านดูแลสมองของเราด้วย อ่านหนังสือ วางของเป็นที่เป็นทาง อารมณ์ดี ไม่เคร่งเครียด ใครมาทำให้ยัวะก็ช่างมัน พ่อหันมา "เออ...พ่อของพ่อ กูจะจำไว้ !!!

ป่วยไปหลายอาทิตย์เพิ่งเข้ามาหาคอม แหม ..มันเล่นอีพเดท ไม่รู้อะไรอยู่ที่ไหนของมัน ต้องใช้เวลาเล่นกับมันอีกหลายวัน นี่แหละเขาเรียน "จากคอมหลายวันเป็นอื่น"