Get Adobe Flash player

Visitors Counter

1580075
Today
This Month
88
2241

เดย์วัน #2

โดย ปีเตอร์



คิดถึงวันที่หกล้มนอนซมอยู่คนเดียว...โอ๊ยมันเหงา โดดเดี่ยว เศร้า คิดลบ... นี่เป็นเพียงวันแรกที่ยอมรับว่าแก่แล้ว เพราะก่อนหน้านั้นได้เตรียมตัวโดยการออกกำลังกาย ปั่นจักรยาน ยกน้ำหนักหนึ่งปีเต็มๆ เพื่อเป็นการทดลองว่าคนสูงอายุจะออกกำลังกายได้ไหมและได้ขนาดไหน..

 

เย้...ดีใจครับใกล้สิ้นปี รู้สึกมันแข็งแรงขึ้น ขาที่เคยปวดเวลาเดินก็ดีขึ้น แกมมีกล้ามแขนและมีซิกแพ๊คอีกด้วย มันทำให้เกิดกำลังใจอย่างมากและขอแนะนำเมื่ออายุมากขึ้นก็ออกกำลังกายได้มันเกิดผลจริงๆ แต่อย่าหักโหมนะครับ ค่อยเป็นค่อยไป ทำทุกวันในเวลาเดียวกัน หากเกินหนึ่งเดือนแล้วมันจะชินไม่ต้องฝืนอีกต่อไป เวลาเดินเคยหลังโกงกลับมาเดินเชิดหน้ายืดอกตัวตรงหน้า ปีกและกล้ามเนื้อตรงแขนมันทำให้ดูดีขึ้น ทั้งใบหน้าก็เต็มอิ่มดูมีชีวิตชีวา


 แต่มาเสียท่าตอนท้ายปี เกิดหกล้มซะงั้น ...ป่วยแค่เดือนเดียวทุกอย่างที่ทำมาเป็นปีหดเหี่ยวไปหมด เฮ้อ...เสียดาย...เคยบ่นคนอื่นเดินช้า เดี๋ยวนี้กลับกลายมาเป็นเรา เคยเดินสองขา ต้องมาเดินสามขา เวลาอยู่คนเดียวคิดน้อยใจอย่างมาก ตอนเป็นเด็กอยากกินโน้นกินนี่ แต่ไม่มีตังค์ ตอนนี้มีแต่..ไม่สามารถเดินหรือหรือหาคนไปซื้อได้ มันช่างหดหู่จริงๆ กะอีกแค่ก๋วยเตียวราดหน้าจานเดียว.....


ชีวิตช่างสนุกจริงๆ เชื่อไหมเวลาทุกข์ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ที่เพิ่มความทุกข์ต่างโถมเข้ามาแทบจะพร้อมๆกัน นี่รอดมาได้ก็เพราะคำว่า"กูไม่กลัวมึงผีห่าซาตานไปให้พ้น! ปกติมีเพื่อนหลายคน แต่เวลา.จะหาเพื่อนแม้แต่เพื่อนกินสักคนก็หายากเหมือนกัน เพราะโทรไปทีไรก็ไม่ว่างทุกที



สุดท้ายก็คิดถึงแฟนๆมาก อย่าอยู่เพราะกินข้าว เฒ่าเพราะอยู่นาน หายใจรกโลกไปวันๆเขียนประสบการณ์ในแต่ละก้าวถอยหลังแบ่งปันประสบการณ์ให้คนรุ่นหลังดีกว่า ครับพ๊ม.

Your Comment